Tagarchief: trainen met acteur

Trainen met acteur, waarom het loont.

Wanneer de doelstellingen voor een opleiding besproken worden, hoor ik vaak: “Het moet (snel) in de praktijk toepasbaar zijn.” Dus voorzie ik oefenmomenten en rollenspelen, leren gebeurt ten slotte voor 70% uit ervaring. Mijn enthousiasme hierover wordt zelden met de deelnemers gedeeld. Wanneer ik dan vermeld dat er een trainingsacteur komt, wordt het rollenspel nog meer gezien als een “toneelstukje” dat niets met de realiteit te maken heeft.
Wanneer trainingsacteurs echter ingezet worden om de bedrijfsrealiteit met humor en herkenbaarheid uit te beelden als intro of afsluiter bij thema’s als veiligheid,diversiteit, verandering,…dan is er wel veel enthousiasme voor de herkenbaarheid en de humor. Bovendien is het veiliger voor de deelnemers, het gaat over de collega’s – “ik doe zo niet….”. Omdat ik echt geloof in werken met een acteur, wil ik in deze Blog Wim Decorte van 12act aan het woord laten over zijn vak en de meerwaarde.

Hallo, mijn naam is Wim Decorte en ik ben trainingsacteur, dat is wat ik ganse dagen doe.
Laat me wat uitleg geven zoals bij het begin van een opleiding.
Ik ben vandaag jullie speelbal of het liefst vergelijk ik het nog met een flight-simulator waar piloten jaarlijks inkruipen, zonder het risico dat ze kunnen crashen. Dat is vanmiddag dan ook de bedoeling dat jullie allerlei lastige situaties kunnen oefenen, zonder het risico dat er slechte gevoelens blijven hangen. Wees gerust, zolang je binnen het wettelijke blijft (maw als het niet fysiek wordt) kan je mij geen schade toebrengen, mijn personages blijven hier en neem ik niet mee naar huis. Ik weet trouwens nog niet wat ik zal spelen, want jullie mogen mijn vliegprogramma’s programmeren. Ik speel waar jullie over willen leren. Geen paniek, als je geen inspiratie hebt, dan verzin ik wel iets voor jou, maar dat is niet altijd een cadeau 😉

Er komt al eens reactie bij deze intro.
Deelnemer: Ik wil geen rollenspel doen.
Acteur: Allee, dat is tof. Ik kom speciaal uit Gent naar hier en jij zegt me dat het niet nodig is.
D: Nee dat zeg ik niet, maar ìk doe geen rollenspel
A: En je collega’s wel… dat is ook niet tof.
D: Kan zijn, maar ik doe geen rollenspel
(3x herhaling van de boodschap = instant replay)
A: Hoe komt het dat jij dat niet niet wil ?
D: Slechte ervaring mee…
A: Hoezo ?
D: Jij weet wat je gaat zeggen en kan ons altijd ‘blok’ zetten !
A: Oei, dat zou inderdaad niet tof zijn.
D: Ja, het is zo, want ik heb het al eens meegemaakt.
A: Ik vermoed dat mijn collega je weinig leerkansen gaf. Het is inderdaad niet de bedoeling om te ‘winnen’ of je ‘blok’ te zetten. Het is geen wedstrijd en het lijkt mij weinig leerzaam.
(Luisteren – Erkennen – Oplossen)
A: Ziezo, beste mensen (gericht naar gans de groep), het eerste rollenspel zit erop. We zagen een mooie instant replay (kalm en vriendelijk herhalen) en ik probeerde de LEO-techniek, die jullie deze morgen leerden.

Niet iedereen (eufemisme) kijkt uit naar het rollenspel en passen kan. Bovenstaand, vrij vertaalde voorbeeld is van het zeldzame kaliber. Al is weerstand, aarzeling, verantwoording een veel voorkomend gegeven. Elke trainingsacteur heeft zo zijn eigen ‘trucjes’ om ermee om te gaan, en meestal gaan we preventief er mee aan de slag.
Uiteraard hebben we begrip dat het in de realiteit soms gemakkelijker is, en dat zo’n rollenspel niet echt is. Waarom zouden we dit ontkrachten, we hebben tenslotte maar één doel: jullie job makkelijker maken. Het leerproces van de deelnemers is en blijft de ultieme focus van de trainer en de trainingsacteur, die het hulpmiddel van dienst is.

Na toelichting, bevraging en voorbereiding, verzeilen we dan in een aparte realiteit waar gedrag de bovenhand neemt, en waar we als bij wonder een echtheid ervaren die door iedereen wordt beleefd. Hier en daar nog een sputtering van verantwoording na een ‘lastig’ rollenspel, maar voornamelijk een gezamenlijke queeste die zich nestelt: hoe pakken we die aan, wat zouden we kunnen…, kunnen we niet…, en als we nu eens … De trein is vertrokken en het hulpmiddel glundert. Jawel, na zestien jaar, word ik nog steeds warm van het enthousiasme waarmee een groep of een individu reageert. Na zestien jaar word ik nog steeds verrast door wendingen, invallen, ideeën en de wil om te leren, de wil om de wetenschap (die geen exacte is) communicatie te leren doorgronden, te verleggen, te verrijken.

En na de oefening?
“Ken jij hem misschien ?” – “Nee”
“Amai, zo is hij, hoe weet jij dat ?” – “Omdat jij me dat hebt verteld”
“Ja, zij zegt dat ook altijd” – “Dat vermoedde ik”

Ik “glinster”, wie krijgt op z’n werk zoveel complimenten. Mij hoor je niet klagen.

logo12act
Tot gauw,
Wim

https://www.facebook.com/search/top/?q=12act