Categoriearchief: Samenwerking

Vakantie in zicht: je mails de baas!

Vakantie in zicht, maar vakantie in een digitaal tijdperk?
mails vakantie Nu hoor ik mensen tijdens opleidingen tijdsbeheer, steeds weer zeggen dat ze op vakantie hun mails lezen. Is dit dan vakantie in het digitale tijdperk? Volgens mij kan je mails de baas blijven, enkele inzichten en tips.
Ik ben een dino, want ik heb nog net de periode meegemaakt waar vakantie nog betekende : Druk doorwerken tot je vertrek, maar dan ook echt even weg. Geen mails tijdens je verlof en geen berg mails bij terugkomst.Geen facebook of Linkedin.

Het digitale tijdperk laat ons toe om altijd en overal “connected” te zijn. Het excuus van vroeger, ik heb dat document niet bij de hand, is in enkele seconden opgelost. Overal toegang tot alle informatie zorgt tegelijk voor die overload en een gevoel van controleverlies.
Ik volgde de Digital Day ingericht door Fopas. Waar me nog maar eens duidelijk werd dat de digitale veranderingen aan een razend tempo vooruitgaan en dat dit ontzettend veel uitdagingen voor ons werk en ons leven met zich meebrengt. Voor mij was de dag een bevestiging van de eeuwenoude Griekse wijsheid : Panta Rhei. De enige constante is verandering! Als de Grieken het al zeiden….Ik zei toch, ik ben een dino.
Er is een verschuiving bezig die leidt tot het Nieuwe Werken, nieuwe vormen van dienstverlening, meer flexibiliteit, meer mogelijkheden, meer informatie die toegankelijk is,maar ook meer verantwoordelijkheid bij het individu,,…
De belangrijkste inzichten van de dag op een rijtje : http://www.observo.be/digitale-transformatie-en-jobevolutie/

Wat nu met je mails  en je digitale beschikbaarheid? Mijn tips :

1.Ga bewust “offline”, minimum 3 dagen – je oude mensen brein heeft tijd nodig om de belangrijkste verbinding te maken, namelijk die met jezelf en het hier en nu.
Maximum offline…zelf te bepalen
Je mag natuurlijk online om op vakantie je weg te zoeken of dat leuke restaurantje, maar weersta de verleiding om toch snel even je mail te controleren. Moet je ergens wachten? Ik ben zeker dat er genoeg alternatieven zijn, kijk even rond (en niet op je scherm).

2.Verwittig klanten, collega’s van je afwezigheid, zeker 2 weken op voorhand.

3.Als je een back-up hebt, bezorg die tijdig alle info.

4.Zet je “out of office” al een halve dag eerder op, voor je werkelijke vertrek. Stel in die tijd al een paar regels en filters in om de binnenkomende mails te sorteren/groeperen/door te sturen.

5.Blijf een dag langer, na je vakantie “out of office” en behandel je mails, verstuur echter je antwoorden pas op het einde van die dag.

6.Kan je het toch niet laten om je mails in je vakantie te lezen, behandel dan de mails die je direct kan verwijderen of archiveren. Als er werkelijk een dringende en belangrijke bij is (alhoewel me dat echt zou verwonderen- gezien mijn tweede punt), stuur hem door naar een back-up of maak dat je dit in 1 keer kan afhandelen/oplossen. Lukt dit niet, stel dan voor om direct na je verlof contact op te nemen.

Slaag ik zelf erin mails de baas te blijven? Niet altijd even goed, maar ik ga wel heel bewust met mijn mails om en ik geloof in het creëren van goede gewoontes. De meeste klanten hebben hier begrip voor en in de zomer trouwens zelf ook vaak vakantie.

Bovendien geloof ik in het maken van connecties, digitaal en persoonlijk. Ik daag je dan ook uit om dit deze zomer te doen. Ik ga op ontdekking in Japan en deel graag met jullie de nieuwe (digitale) inzichten.
Dus in juli even geen blogartikel, maar als je het hele e-mail gebeuren deze zomer met een lach wil bekijken, bekijk James Veitch zijn originele aanpak eens. Een (glim)lach verzekerd!

https://www.ted.com/talks/james_veitch_this_is_what_happens_when_you_reply_to_spam_email

Spreken voor publiek zonder zenuwen.

Spreken voor publiek : zonder zenuwen!

Spreken-voor-publiek-670x374Binnen enkele ogenblikken ga jij het woord nemen, je probeert je hartslag te controleren, je gedachten te ordenen en je zenuwen de baas te zijn. Je kent dit gevoel wellicht, maar kan het? Het woord nemen zonder zenuwen?
Wat werkt in zo’n situatie het best?

Misschien eerst even wat je beter niet doet :

– Alcohol.
Je wordt misschien wat losser, maar de invloed op hersenen en spraakvermogen zijn zelden goed.

– Aanwezigen naakt voorstellen.
Wie bedenkt dit toch…Deze tip is bedoeld om je de humor van de situatie te doen inzien en je eraan te herinneren, het zijn ook maar mensen. Mij lijkt het geen goed idee. Je focus verleggen wel, maar dan misschien toch beter iets anders voorstellen.

– Bij jezelf herhalen: Niet zenwuachtig zijn, niet rood worden,…
Je praat negatief tegen jezelf en je creëert een self-fulfilling prophecy.

Wat werkt wel:

1. Goede voorbereiding.
Houd voor ogen wat je boodschap is en waarom je die wil brengen. Vat die voor jezelf samen in kernwoorden of kernzinnen. Zelf ben ik een enthousiaste fan van Mind Mapping.

http://www.belgiumismindmapping.com/

2. Bedenk: een beetje zenuwen zijn normaal.
JHelemaal zonder zenuwen is wellicht moeilijk, maar je kan je kan de zenuwen de baas zijn. Bij spreken voor publiek bereidt je lichaam zich voor om optimaal te presteren en het beste van zichzelf te geven. Als je die signalen voelt, denk dan gewoon even:”Dit is normaal, mijn lichaam is klaar om het beste van zichzelf te geven.”

3. Wees op tijd op locatie.
Zo heb je alle tijd om te kijken of alles werkt, maar vooral om het jouw “territorium” te maken en om mensen te verwelkomen.
Plots moeten opkomen voor een onbekend publiek is voor mij nog steeds een uitdaging. (En ik zit al meer dan 15 jaar in het “vak”.)

4. Powerposes aannemen.
Een supertechniek is een paar “powerposes” doen voor je begint. Onderstaande Ted-talk is 1 van mijn absolute favorieten. De techniek is gemakkelijk toe te passen en het effect is er direct. De poses doe je voordien gedurende 2 minuten.
https://www.ted.com/talks/amy_cuddy_your_body_language_shapes_who_you_are

5. Ken je publiek.
Indien dit niet op voorhand kan, neem dan zeker de tijd om mensen te verwelkomen.

6. Je stem opwarmen.
Dit kan door gerichte oefeningen, maar gewoon wat praten met mensen voor je begint helpt. Neem jezelf eens op. Ik hoor je denken:”Nee,wat vreselijk!” Wees niet te kritisch, je kan je sterktes en leerpunten ontdekken. Zo weet ik dat ik snel praat en dus op tempo moet letten, zeker onder druk.

7. Maak oogcontact.
Goed voor jou en je publiek. Vind je dit moeilijk, kijk dan in het begin naar personen die je kent of waarvan je weet dat ze positief ingesteld zijn.

8. Blijf (buik)ademhalen.
Oefen buikademhaling, zodat je het gemakkelijk kan toepassen in stress-momenten. Buikademhalen zorgt er tevens voor dat je stem warmer kan klinken. Altijd fijn voor je toehoorders.

Tenslotte : oefenen, oefenen, oefenen.
Niet dat je je tekst uit het hoofd moet kennen, maar wel:  gewoon blijven het woord nemen. Als je de vorige blog, nog niet las, neem ook op “assertief en nooit meer bang.” een kijkje.
Het hoeft niet perfect te zijn, maar door te oefenen word je beter en voel je je meer op je gemak. Dus die zenuwen die word je echt wel de baas!

“There are two kinds of speakers, those who are nervous and those who are liars.” Mark Twain“L’essence du leadership est de créer plus de “leader”,pas plus de suiveurs“[/caption]

Spreken-voor-publiek-670x374

Misschien eerst even wat je beter niet doet :

  • Alcohol.
    Je wordt misschien wat losser, maar de invloed op hersenen en spraakvermogen zijn zelden goed.
  • Aanwezigen naakt voorstellen.
    Wie bedenkt dit toch…Deze tip is bedoeld om je de humor van de situatie te doen inzien en je eraan te herinneren, het zijn ook maar mensen. Mij lijkt het geen goed idee. Je focus verleggen wel, maar dan misschien toch beter iets anders voorstellen.
  • Bij jezelf herhalen: Niet zenwuachtig zijn, niet rood worden,…
    Je praat negatief tegen jezelf en je creëert een self-fulfilling prophecy.

Wat werkt wel:

  • Goede voorbereiding.
    Houd voor ogen wat je boodschap is en waarom je die wil brengen. Vat die voor jezelf samen in kernwoorden of kernzinnen. Zelf ben ik een enthousiaste fan van Mind Mapping. http://www.belgiumismindmapping.com/
  • Bedenk: een beetje zenuwen zijn normaal.
    Je kan de zenuwen de baas zijn. Bij spreken voor publiek bereidt je lichaam zich voor om optimaal te presteren en het beste van zichzelf te geven. Als je die signalen voelt, denk dan gewoon even:”Dit is normaal, mijn lichaam is klaar om het beste van zichzelf te geven.”
  • Wees op tijd op locatie.
    Zo heb je alle tijd om te kijken of alles werkt, maar vooral om het jouw “territorium” te maken en om mensen te verwelkomen.
    Plots moeten opkomen voor een onbekend publiek is voor mij nog steeds een uitdaging. (En ik zit al meer dan 15 jaar in het “vak”.)
  • Powerposes aannemen.
    Een supertechniek is een paar “powerposes” doen voor je begint. Onderstaande Ted-talk is 1 van mijn absolute favorieten. De techniek is gemakkelijk toe te passen en het effect is er direct. De poses doe je voordien gedurende 2 minuten.
  • Ken je publiek.
    Indien dit niet op voorhand kan, neem dan zeker de tijd om mensen te verwelkomen.
  • Je stem opwarmen.
    Dit kan door gerichte oefeningen, maar gewoon wat praten met mensen voor je begint helpt. Neem jezelf eens op. Ik hoor je denken:”Nee,wat vreselijk!” Wees niet te kritisch, je kan je sterktes en leerpunten ontdekken. Zo weet ik dat ik snel praat en dus op tempo moet letten, zeker onder druk.
  • Maak oogcontact.
    Goed voor jou en je publiek. Vind je dit moeilijk, kijk dan in het begin naar personen die je kent of waarvan je weet dat ze positief ingesteld zijn.
  • Blijf (buik)ademhalen.
    Oefen buikademhaling, zodat je het gemakkelijk kan toepassen in stress-momenten. Buikademhalen zorgt er tevens voor dat je stem warmer kan klinken. Altijd fijn voor je toehoorders.

Tenslotte : oefenen, oefenen, oefenen.
Niet dat je je tekst uit het hoofd moet kennen, maar wel:  gewoon blijven het woord nemen. Als je de vorige blog, nog niet las, neem ook op “assertief en nooit meer bang.” een kijkje.
Het hoeft niet perfect te zijn, maar door te oefenen word je beter en voel je je meer op je gemak. Dus die zenuwen die word je echt wel de baas!

Klaar voor complimentendag

Valentijn is nog maar net achter de rug en nu komt complimentendag eraan. In mijn opleidingen blijkt steeds hoe groot de behoefte aan erkenning en appreciatie is.Een goed compliment is zoals een leuk cadeau, net zo fijn om te geven als om te ontvangen. Het is zowel een teken van bevestiging als waardering en erkenning. Waarom geven we er dan niet meer? o-COMPLIMENT-facebookMisschien omdat we soms te druk bezig zijn met de “fouten” of omdat we niet weten hoe? Wel hieronder enkele tips voor het hoe :
Spreek de ander persoonlijk aan, als praten niet zo je ding is, laat een post-it of verstuur een bericht.
Maak het concreet. “Ik vind je tof.” is leuk, maar een concreter compliment toont dat je erover nadacht. “Ik vind het tof dat je steeds een luisterend oor hebt.” “Ik vind het super dat je doorzet bij tegenslag.” “Je optimisme geeft een positieve sfeer op kantoor.” “Je bent steeds professioneel en vriendelijk aan telefoon.”
Geef aan wat het effect op jou is.Na jaren opleiding blijft het fijn als er op een evaluatieformulier staat: “Het enthousiasme van de trainer werkt aanstekelijk.”
Een compliment kan dus over vanalles gaan. Een compliment over een taak die als “normaal” wordt beschouwd doet trouwens ontzettend deugd. Probeer het maar eens uit op restaurant of in de winkel of nog beter bij je collega’s en je baas.
Kies de stijl en de woorden die bij jou passen, dan komt het zeker gemeend en oprecht over. En als de ander ons niet gelooft…herhaal de boodschap met oogcontact en zeg: ik meen het echt!
Nog meer inspiratie nodig :

https://www.gezinsbond.be/vitaminegplus
http://complimentendag.be/waarom-en-hoe

Nu al die complimenten eraan komen, wat tips bij het ontvangen. We zijn niet steeds even gracieus in het ontvangen van een compliment. We willen niet arrogant overkomen, dus doen we aan
zelf-verlaging.”Och dat is niets speciaals.”
Terwijl het anders kan, terug naar de metafoor van het cadeau. Als je dat krijgt dan straal je, kijk je de schenker aan en zeg je: “Wat tof/fijn/leuk/vriendelijk van je.”  Toon dus je appreciatie. Beide partijen ervaren het dan als een positief moment.
Een andere reden waarom we complimenten niet steeds gracieus ontvangen, is wantrouwen t.o.v. de gever. “Wat wil je?” Maar zelfs verstokte manipulators geven gemeende complimenten, weliswaar met een bijkomend doel. Mijn advies: Aanvaard het compliment even charmant als zij het geven en los daarvan beslis je over het bijkomend doel.
Ik ben er klaar voor. Ik hoop jullie ook!

Trainen met acteur, waarom het loont.

Wanneer de doelstellingen voor een opleiding besproken worden, hoor ik vaak: “Het moet (snel) in de praktijk toepasbaar zijn.” Dus voorzie ik oefenmomenten en rollenspelen, leren gebeurt ten slotte voor 70% uit ervaring. Mijn enthousiasme hierover wordt zelden met de deelnemers gedeeld. Wanneer ik dan vermeld dat er een trainingsacteur komt, wordt het rollenspel nog meer gezien als een “toneelstukje” dat niets met de realiteit te maken heeft.
Wanneer trainingsacteurs echter ingezet worden om de bedrijfsrealiteit met humor en herkenbaarheid uit te beelden als intro of afsluiter bij thema’s als veiligheid,diversiteit, verandering,…dan is er wel veel enthousiasme voor de herkenbaarheid en de humor. Bovendien is het veiliger voor de deelnemers, het gaat over de collega’s – “ik doe zo niet….”. Omdat ik echt geloof in werken met een acteur, wil ik in deze Blog Wim Decorte van 12act aan het woord laten over zijn vak en de meerwaarde.

Hallo, mijn naam is Wim Decorte en ik ben trainingsacteur, dat is wat ik ganse dagen doe.
Laat me wat uitleg geven zoals bij het begin van een opleiding.
Ik ben vandaag jullie speelbal of het liefst vergelijk ik het nog met een flight-simulator waar piloten jaarlijks inkruipen, zonder het risico dat ze kunnen crashen. Dat is vanmiddag dan ook de bedoeling dat jullie allerlei lastige situaties kunnen oefenen, zonder het risico dat er slechte gevoelens blijven hangen. Wees gerust, zolang je binnen het wettelijke blijft (maw als het niet fysiek wordt) kan je mij geen schade toebrengen, mijn personages blijven hier en neem ik niet mee naar huis. Ik weet trouwens nog niet wat ik zal spelen, want jullie mogen mijn vliegprogramma’s programmeren. Ik speel waar jullie over willen leren. Geen paniek, als je geen inspiratie hebt, dan verzin ik wel iets voor jou, maar dat is niet altijd een cadeau 😉

Er komt al eens reactie bij deze intro.
Deelnemer: Ik wil geen rollenspel doen.
Acteur: Allee, dat is tof. Ik kom speciaal uit Gent naar hier en jij zegt me dat het niet nodig is.
D: Nee dat zeg ik niet, maar ìk doe geen rollenspel
A: En je collega’s wel… dat is ook niet tof.
D: Kan zijn, maar ik doe geen rollenspel
(3x herhaling van de boodschap = instant replay)
A: Hoe komt het dat jij dat niet niet wil ?
D: Slechte ervaring mee…
A: Hoezo ?
D: Jij weet wat je gaat zeggen en kan ons altijd ‘blok’ zetten !
A: Oei, dat zou inderdaad niet tof zijn.
D: Ja, het is zo, want ik heb het al eens meegemaakt.
A: Ik vermoed dat mijn collega je weinig leerkansen gaf. Het is inderdaad niet de bedoeling om te ‘winnen’ of je ‘blok’ te zetten. Het is geen wedstrijd en het lijkt mij weinig leerzaam.
(Luisteren – Erkennen – Oplossen)
A: Ziezo, beste mensen (gericht naar gans de groep), het eerste rollenspel zit erop. We zagen een mooie instant replay (kalm en vriendelijk herhalen) en ik probeerde de LEO-techniek, die jullie deze morgen leerden.

Niet iedereen (eufemisme) kijkt uit naar het rollenspel en passen kan. Bovenstaand, vrij vertaalde voorbeeld is van het zeldzame kaliber. Al is weerstand, aarzeling, verantwoording een veel voorkomend gegeven. Elke trainingsacteur heeft zo zijn eigen ‘trucjes’ om ermee om te gaan, en meestal gaan we preventief er mee aan de slag.
Uiteraard hebben we begrip dat het in de realiteit soms gemakkelijker is, en dat zo’n rollenspel niet echt is. Waarom zouden we dit ontkrachten, we hebben tenslotte maar één doel: jullie job makkelijker maken. Het leerproces van de deelnemers is en blijft de ultieme focus van de trainer en de trainingsacteur, die het hulpmiddel van dienst is.

Na toelichting, bevraging en voorbereiding, verzeilen we dan in een aparte realiteit waar gedrag de bovenhand neemt, en waar we als bij wonder een echtheid ervaren die door iedereen wordt beleefd. Hier en daar nog een sputtering van verantwoording na een ‘lastig’ rollenspel, maar voornamelijk een gezamenlijke queeste die zich nestelt: hoe pakken we die aan, wat zouden we kunnen…, kunnen we niet…, en als we nu eens … De trein is vertrokken en het hulpmiddel glundert. Jawel, na zestien jaar, word ik nog steeds warm van het enthousiasme waarmee een groep of een individu reageert. Na zestien jaar word ik nog steeds verrast door wendingen, invallen, ideeën en de wil om te leren, de wil om de wetenschap (die geen exacte is) communicatie te leren doorgronden, te verleggen, te verrijken.

En na de oefening?
“Ken jij hem misschien ?” – “Nee”
“Amai, zo is hij, hoe weet jij dat ?” – “Omdat jij me dat hebt verteld”
“Ja, zij zegt dat ook altijd” – “Dat vermoedde ik”

Ik “glinster”, wie krijgt op z’n werk zoveel complimenten. Mij hoor je niet klagen.

logo12act
Tot gauw,
Wim

https://www.facebook.com/search/top/?q=12act

Perfectionisme: Geraak je er ooit vanaf?

“You CAN have it all, it just won’t be perfect” Rosabeth Moss Kanter

De eerste vraag is misschien, wil je er wel vanaf? Want misschien heb je dankzij je perfectionisme wel die promotie binnengehaald of word je op andere manieren ervoor beloond (bevestiging van anderen, het gevoel alles onder controle te hebben,…). Bij de voorbereiding van deze blog verdiepte ik me nog wat meer in de materie, er is namelijk al heel wat gezegd en geschreven over het thema. Met als gevolg teveel info, teveel keuze en prestatiedruk….help, ik wil de perfecte blog schrijven om van perfectionisme af te geraken. Laat me dan maar starten met de basiselementen en mijn eigen ervaring. Wellicht heb ik voldoende stof voor een vervolgartikel.
Vooral in mijn opleidingen assertiviteit en time management praten we over perfectionisme en de negatieve gevolgen ervan. Deelnemers met een groot streven naar “de Perfectie” en het gevoel dat hun werk aan de perfecte norm moet voldoen, gaan vaak met me in discussie. “Ik wil gewoon kwaliteit leveren.”,”Mijn job vereist perfectionisme.” ”Ik ben niet perfectionistisch, de anderen zijn gewoon nonchalant.” Herkenbaar?
Perfectionisme is niet hetzelfde als kwalitatief werk afleveren. Hoe weet je of je last hebt van perfectionisme :

  • Je voelt een enorme druk om “je taak” steeds te herwerken/verbeteren.
  • Je steekt enorm veel tijd in herlezen/herwerken.
  • Je haat de uitdrukking “goed genoeg”.
  • Wanneer je een fout/vergissing hebt begaan, tast dit je zelfvertrouwen en zelfbeeld aan.
  • Wanneer je een fout gemaakt hebt, focus je op die fout niet op de positieve zaken die er ook zijn.
  • Er bestaan geen details, alles is even belangrijk.
  • Je bent ontzettend streng voor jezelf.
  • Je ziet onmiddellijk de fout in het werk van anderen en wijst hen daarop.
  • Je kan heel moeilijk loslaten en delegeren (want niemand doet het exact op jouw manier).
  • Je hebt een vast schema/proces om iets te doen.Als je er van afwijkt/moet van afwijken. creëert dat een enorme stress.

Hier focus ik vooral op werkgerelateerd perfectionisme, maar er zijn natuurlijk diverse domeinen van perfectionisme (werk,huishouden,uiterlijk, schoolprestaties, sport,…).
Hoe vind je nu de juiste balans? Tussen kwaliteit en oog voor prioriteiten. Tussen het bewaren/verkrijgen van een positief zelfbeeld en bevestiging van anderen.
Volgens Brené Brown (Boeken: De moed der imperfectie. De kracht van kwetsbaarheid.) is perfectionisme nauw verbonden met angst en schaamte. Als je van je perfectionisme wil af geraken, dan vereist dat meer dan alleen maar leren focussen op prioriteiten. Het vraagt een nieuwe kijk op jezelf en het overwinnen van angst en schaamte. De moed om die sprong te wagen kan je alleen voelen door te springen.

Zie je al onder ogen wat perfectionisme je kost ?
Kosten bekijken.
Dit gaat gewoon over tijd, maar voor mij ontneemt het je vooral het werkelijk genieten van succes en verder kunnen groeien. Dus hierbij een rigoureus te volgen stappenplan (grapje) of beter enkele tips en inzichten om er vanaf te geraken :
Stap 1: Kijk naar wat je al hebt bereikt (hier en nu) in plaats van wat je nog allemaal wil/moet. Stop de vergelijking met anderen en hoe het van buitenuit of op facebook lijkt. Hier werk ik ook nog aan.

Stap 2 : Vier je successen! Vier ze met de mensen die er werkelijk toe doen. Bevestiging van velen is leuk, maar jij weet wie er echt toe doet. Eén van mijn absolute favorieten.

Stap 3 : Stel een duidelijke deadline, wanneer moet een taak af zijn. Bepaal hoeveel tijd je er wil (niet moet) in steken.

Stap 4 : Progressie is niet perfectie. Het is gezond te willen groeien en blijven groeien. Bij deze stap hoort dat je weet dat je fouten zal maken. Ik geef het ook niet graag toe, maar mijn mislukkingen waren wel een leerschool.

Stap 5 : Fouten maken betekent niet dat je dom bent, dat het je niet zal lukken. Het betekent gewoon dat je nog te leren hebt.
Natuurlijk is het geen leuk gevoel als het niet dadelijk perfect is en je wat onhandig bent. Mijn zoon heeft net zonder wieltjes leren fietsen en naast de angst om te vallen, was er ook duidelijk het gevoel van “ik kan dit niet zo goed” en “anderen kunnen dit wel” Het heeft hem moed gekost en mij geduld, maar nu is hij oo zo fier en vraagt : “Mama, wanneer gaan we weer fietsen?”

Stap 6 : Soms ontstaan de leukste dingen per vergissing. Nog nooit zo een origineel recept gecreëerd? Of in de bedrijfswereld Post-its, met mislukte lijm…

Stap 7 : Laat het los! Zing maar uit volle borst mee…Laat je angst, schaamte en schuldgevoel los.Kijk of je uit je fout/vergissing kunt leren en misschien kunnen anderen er ook uit leren. Let it go and move on…En laat ook echt los : leer delegeren!

http://brenebrown.com/about/

Leer jongens en meisjes moed:

” target=”_blank”>

Let it go :https://www.youtube.com/watch?v=L0MK7qz13bU