Categoriearchief: Jezelf

Omgaan met emotie: vreugde

Moet er een blog zijn over vreugde? Ja , ja en JA.. Kinderen zouden tot 300 keer per dag lachen, als volwassene is dat al een lachmarathon. We halen amper 13 keer per dag. Dus hieronder een pleidooi voor een Start to Laugh and Spread the joy.

Wat is er eerst de lach (het gedrag) of het gevoel? Zoals in eerdere blogs vermeld, werkt gedrag in op emotie en emotie leidt tot gedrag. Dus je kan via beide manieren tot meer vreugde en lachen komen. Ik startte dit artikel op een baaldag, zware werkweek, slaaptekort en een vijfde telefoontje naar een klantendienst, nog een stapel werk, in een maand al geen date meer met mijn partner…. en als troost at ik die gigantische frangipane op (goodbye goede voornemens). Niet ideaal om aan een blog over vreugde te beginnen. Toch zit ik hier nu te glimlachen. Is er iets fundamenteel aan mijn situatie veranderd? Nee, maar ik heb de hulptroepen ingeroepen.
Bellen naar een vriendin, die me eerst haar rotweek vertelde, dus relativerend voor mij, en op het einde lachten we met elkaars miserie. Dit brengt me bij punt 1:

Stap 1 : Erken dat je nood hebt aan vreugde.
Lachen om jezelf en je situatie (met een vriend of collega). Dus eerst even tijd nemen om te herkennen en erkennen hoe je je voelt.
Hoe begin je eraan? Praat met iemand die je vertrouwt, iemand die je situatie zal herkennen en erkennen, waarvan je weet dat hij/zij zin voor relativering heeft en een algemene positieve kijk op wereld.
We voelen ons soms neerslachtig en eenzaam en voor je het weet wentel je je in zelfbeklag. STOP daar nu mee!
Anders ga je de richting uit van Brigitte Kaandorp :

Slecht moment om te bellen naar je baalmaatje? Upload je favoriete stand-up comedian of komedievideo. Michaël Mcintyre is zelf vader van 2 kinderen en kan met een fantastische mimiek, zin voor overdrijving, en met voldoende herkenbaarheid situaties schetsen. Voor mij altijd een opsteker.

Stap 2 : Kan je je perceptie/je focus bijsturen? De weg naar relativering.
De realiteit is er, dus dan komt het keuzemoment (bewust of onbewust). Meer vreugde komt voort uit een keuze, die van je focus. Je bent uniek en elk huisje heeft zijn kruisje. Dus focus op de absurditeit van de situatie, ga op zoek naar de herkenbaarheid bij een ander, kijk naar de imperfecties van je leven zonder oordeel maar met een lach. Vroeger kon ik me ergeren aan het gelach bij de koffietafel van een begrafenis, nu begrijp ik dat het een andere manier is om verdriet te verwerken, de pijn te verzachten en verbondenheid te creëren.

De serie “Taboe” toonde hoe humor en lachen in elke moeilijke situatie kan. Ook toonde het programma de sociale lijm en verbondheid die lachen creëert. Hoe samen lachen een andere uiting van vertrouwen kan zijn.

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/taboe/2018/taboe-s2018a9-compilatie/

Een ander mooi voorbeeld zijn de Cliniclowns. In de rol van clown kan je het meest gewone grappig maken, maar ook het absurde of tragische relativeren. Het zien van de rode clonwsneus is vaak voor kinderen al voldoende om te (glim)lachen.
Koester dat moment dat je lacht.

Stap 3 : Je gedrag. Eerst lachen en je dan beter voelen, kan dat? Ja.
Of je nu aan lachyoga begint, je favoriete mop herleest, een grappige film kijkt of zelfs gewoon glimlacht door een pen tussen je tanden te klemmen. Als je lacht, communiceer je ook met jezelf, met je eigen hersenen.
Zelfs kijken naar anderen die vrolijk zijn, laat ons lachen en geeft ons een goed gevoel.

Ik mis de puberale giechelbuien met mijn beste vriendin, de herinnering laat me nu ook nog glimlachen. De slappe lach of lachen tot de tranen over je wangen rollen. Je gaat volledig op in het moment en laat alle beslommeringen,angsten,… los. Dus als je streeft naar die 300 keer lachen per dag, dan dien je het kind in jezelf en de speelsheid opnieuw ruimte geven.

Wil je als team of organisatie op zoek naar de speelsheid, relativering en de sociale lijm van de lach, dan kan je tegenwoordig terecht bij Wash! : http://washsunnyside.be/
Op 2 mei kan je van die sociale clownerie proeven, met warmte aanbevolen.
Alle info op info@washsunnyside.be

Spread the Joy!

Omgaan met emoties: verdriet

Blog verdriet

Verdriet heeft de naam een negatieve emotie te zijn. We vinden het moeilijk om er mee om te gaan, zowel als we zelf verdrietig zijn maar evenzeer als anderen verdriet hebben. En thema’s die we moeilijk vinden, gaan we uit de weg. In deze blog wil ik verdriet toch wat van dat negatief imago afhelpen en je tips aanreiken om gezond met verdriet om te gaan.

De onsteker van verdriet is de perceptie van een verlies. Net zoals bij woede gaat het om de perceptie. Bij het verlies van een dierbare is dat het sterkst voelbaar, omdat we weten dat dit een definitief einde is. Maar je kan ook een verlies aan eigenwaarde voelen na een mislukking of het niet krijgen van die nieuwe job, dat is evenzeer een vorm van verlies.
Verdriet maakt dat we ons willen terugtrekken, weg van de wereld, onder een dekentje…Dat is ok en volledig normaal.

Bij verdriet bestaat het risico dat we het onderdrukken, verdringen of ervan wegvluchten. Net zoals alle andere primaire emoties keert zich dat je op termijn tegen je. Het gevoel keert ofwel nog sterker (en op het “verkeerde” moment terug) of je geraakt in een negatieve spiraal van het vluchtgedrag (eten, alcohol,drugs,…) of je raakt in een soort onverschillige toestand. Reden temeer dus om te kijken wat echt helpt bij verdriet. Wat kan je zelf doen?

Stap 1 : Erken dat je verdrietig bent. Ik hoor je denken herhaling…Inderdaad, net zoals de andere emoties is dat altijd het eerste. Soms willen we niet toegeven dat we verdrietig zijn, terwijl dat toch wel is wat we voelen. In tijden van happy facebook en instagram posts, niet gemakkelijk. Verdriet doet pijn, maar die pijn voelen en erkennen maakt ons menselijk.
Stap 2 : Kan je je perceptie bijsturen? Dit is vooral nuttig als je zelf ervaart dat je gevoel te sterk doorweegt en je het gevoel erkend hebt, maar het te lang of te heftig je gedrag beïnvloedt. Anders geformuleerd je rationele brein signaleert : “Ik wil hier uit en opnieuw naar de actie.” Zelf gebruik ik dit na een persoonlijjk of professioneel falen. Is dit enkel een verlies? Kan dit verlies me iets bijbrengen? Kan ik hier iets uit leren?
Ik probeer te benoemen waarom het als een verlies aanvoelt. Vaak biedt het inzien dat dit verlies me ook iets brengt, me troost.

Als kind keken we thuis (rond Kerst) vaak naar “The sound of music” en het is me altijd bijgebleven (wat wil je als je iets zo vaak ziet) :”Als God een venster sluit, doet hij ergens een raam open.”

We zien dat raam alleen niet altijd onmiddellijk.

Je wil je bij verdriet terugtrekken en net daarom is je gedachten en perceptie op papier zetten heel therapeutisch bij verdriet. Gewoon voor jezelf. Dit is al deels gedrag, dus op naar stap 3.

Stap 3 : Je gedrag. Als ik deelnemers in opleiding vraag naar het gedrag bij verdriet is het eerste antwoord altijd : wenen. Het algemene typische gedrag is : je terugtrekken. Wanneer we alleen zijn voelen/beleven we de pijn van het verdriet. Bij een ernstig verlies ervaren we dat zelfs fysiek. “Het voelde alsof mijn hart uit mijn borstkas getrokken werd.” We herinneren ons allemaal ons eerste liefdesverdriet, ik heb de dagboekpagina’s nog die bewijzen (en me eraan herinneren) hoe vreselijk het voelde. Met de jaren komt de ervaring en je hebt geleerd : verdriet verwerken heeft tijd nodig. Hoe erg die donkere tunnel ook lijkt, het wordt beter. Dus geef jezelf tijd om te verwerken, te voelen, te benoemen.

Wat nu met het wenen, onze tranen zijn een signaal naar anderen en tezelfdertijd zijn ze zelftroostend. Wat als de tranen niet komen en je wil wel huilen? Muziek : of je nu het lievelingsliedje van de ander beluistert of jouw melancholische favoriet.

Of bekijk een “tearjerker” film met zakdoeken bij de hand. Onderzoek naar huilen bij verdriet toont de positieve werking, zoals het artikel hieronder toont.

https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/waarom-je-huilt-als-je-verdrietig-bent

Bij verdriet is er altijd een risico dat je in een negatieve spiraal terecht komt. Wil je dat vermijden, zorg dan goed voor jezelf en laat anderen je helpen. Je kan maar zolang in je pyjama of slobbertrui rondlopen…Neem een bad, ga wandelen en kijk naar je omgeving. Bij verdriet keren we naar binnen, dus stel opnieuw gedrag gericht op de buitenwereld. Mijn favoriete verwerkingsplaats : wandelen op de zeedijk.

Tenslotte nog een tip van Sven De Leijer. Hij verloor jong zijn vader en wanneer een gevoel van verdriet en gemis opkomt, kiest hij ervoor om terug te denken aan 2 positieve herinneringen met zijn vader.

De andere remedie voor verdriet is lachen en daar staan we in het volgende artikel bij stil : vreugde.

Tenslotte nog enkele links naar dé specialist in rouwverwerking :
https://www.youtube.com/watch?v=Rbfdl61cPO4

http://www.zapmagazine.be/dossier/verdriet/Pages/manukeirse.aspx

Omgaan met emoties: woede

woedeWoede is net als angst een primaire emotie, waar angst vooral gevolgen heeft voor onszelf kan woede ernstige gevolgen hebben voor onze omgeving. Anderen zullen je erop wijzen dat je te heftig reageert of tegenwoordig een filmpje maken van je gedrag. Eens je opnieuw kalm bent, besef je zeer goed dat je te ver gegaan bent, maar wat als je dat agressieve gedrag wil voorkomen? Hoe omgaan met je eigen woede?

Net zoals bij angst is er bij woede een ontsteker, met name de perceptie van een hindernis/obstakel. Wanneer we een doel voor ogen hebben en iets of iemand houdt ons tegen (een obstakel), dan zorgt woede voor de nodige energie om het obstakel weg te ruimen. Dat doel kan een parkeerplaats zijn of die promotie, maar evenzeer een hoger doel : rechtvaardigheid, respect….

Veel mensen associëren woede met een gevoel van onmacht. Dit klopt ook. Primaire emoties liggen heel dicht bij mekaar en kunnen snel wisselen. De ergste vormen van agressie ontstaan vaak uit angst. Wanneer we ons werkelijk bedreigd voelen en geen kant meer op kunnen (vluchten kan dus niet dan), gaan we over op vechten. De bekende fight or flight respons. Als je ooit een kat of ander zoogdier in het nauw hebt gezien, weet je dat er enorm veel energie gemobiliseerd wordt om zich te verdedigen en te ontsnappen. Het jaarlijkse bezoek aan de dierenarts leidt leidt bij ons steeds tot geklauw en vreselijke geluiden.

Je wil die energie natuurlijk constructief gebruiken en dat blijkt nu net de uitdaging. Woede kan de rationele delen van je hersenen schaakmat zetten. Je wil het onrecht aankaarten zonder een ongeciviliseerde brulaap te lijken.
De aanpak is dezelfde als bij angst.

Stap 1 : Erken dat je boos bent. Soms willen we niet toegeven dat we boos zijn, terwijl dat toch wel is wat we voelen.

Stap 2 : Kan je je perceptie bijsturen? Persoonlijk gebruik ik deze vaak in het verkeer. Die chauffeur die plots remt…”Misschien kent hij de weg niet en moet hij hier afslaan.” Dit werkt ook alleen maar als het manoeuver me niet werkelijk in gevaar bracht. Was het echt gevaarlijk, dan is mijn gevloek sneller. Dat toont ook hoe snel je in zo’n situatie reageert. Als het me inderdaad in gevaar bracht, dan ventileer ik die woede nog wel even, ja ook als er niemand in de auto zit…Het onder woorden brengen doet de woede dalen. Ik ga dus niet aan de bumperkleven. Dit gaat al oaver gedrag, even terug naar perceptie.

Bij perceptie merk ik vaak dat de woede toeneemt, omdat we denken dat de ander het met opzet doet. Dus ook dat kan helpen. Weet die ander wel, dat ik een doel heb, dat hij me hindert? Heb ik daar zelf duidelijk over gecommuniceerd? In sommige situaties heeft de ander echt wel goede bedoelingen, alleen zien we dat niet.
Stap 3 : Je gedrag aanpassen. Zeker bij woede is dat niet evident en hier geldt zeker jong geleerd is oud gedaan. Als kind en puber had ik wel eens last van een “colère” aanval : slaande deuren, boze verwijten tot 1 keer zelfs het gooien van een schoen naar een klasgenote.
Je hebt 3 opties : oefenen op het nemen van een Time-out, je fysieke energie leren kanaliseren en je woede constructief verwoorden.

Als je het gevoel sneller leert herkennen bij jezelf (ik word boos), dan kan je een time-out nemen of vragen. Je vraagt om het thema even te laten rusten, je zondert je even af of je praat over iets anders. Natuurlijk dient het thema besproken te worden, maar dan op een moment waarop je je rustiger voelt en je de kwestie  al rationeel bekeken hebt.

Je fysieke energie kanaliseren kan best door ademhalingstechnieken en niet door slaande deuren. Of combineren met een time-out en even de trappen op en neer gaan.

Je woede verwoorden betekent niet de ander verwijten maken, maar benoemen wat je voelt en waarom. “Ik ervaar dit als een onterechte beslissing en dat maakt me boos.” Blijf dit proberen, zo creëer je meer open communicatie met de ander.

Net zoals bij angst kan je hierop  oefenen, is er een worst caste scenario? Een situatie waar je rustig wil reageren maar denkt te zullen “ontploffen”. Probeer je voor te bereiden door je reacties te oefenen en de goede reactie te visualiseren.

Enkele tips nog eens samengevat :


https://mens-en-gezondheid.infonu.nl/leven/8107-tips-om-woede-te-beheersen.html

Tenslotte, weet dat stress en vermoeidheid je drempel naar primaire emoties verlagen. Je bent dus sneller boos en je riskeert sneller buiten proportie te reageren. Dus zorg goed voor jezelf.

Heb je zelf nog een tip? Deel het gerust met ons.
In de volgende blog bespreken we verdriet.

Omgaan met emoties: angst

From Quotes Wonderland

From Quotes Wonderland

Je kan je door angst overvallen en gegijzeld voelen en dus wil je er iets aan doen. Toch is het een positieve emotie, bedoeld om ons te beschermen en onze overlevingskans te vergrootten. Omgaan met emoties, omgaan met angst, hoe doe je dat?

Angst bestaat in allerlei vormen en gradaties. Onze ervaring kan variëren van lichte nervositeit tot een regelrechte paniekaanval. We zoeken allemaal naar copingstrategieën, manieren om ons gevoel en gedrag bij te sturen.

Een blog vervangt geen opleiding emotionele intelligentie, noch is het een therapiesessie, maar toch waag ik een poging. Beter begrijpen leidt vaak naar een betere aanpak.

Dus laten we starten bij het begin : Er zijn 6 (of naargelang auteur 7) primaire emoties : 4 B’s : boos, bang, blij, bedroefd en dan nog verrassing, walging , (schaamte als nummer 7). Als je het plezier hebt een peuter in huis te hebben, dan kan je de ontwikkeling (en langzame beheersing) van deze emoties in volle hevigheid zien.
Deze emoties zijn bijzonder want we delen ze met de hele mensheid, we vertonen micro-expressies en typische gelaatsuitdrukkingen als we ze voelen. Bovendien beschikken ze over een binnenwegje in onze hersenen waardoor ze ons rationeel denkvermogen passeren. Dat is hoe ze ons leven redden, je maakt geen uitgebreide SWOT analyse oog in oog met een leeuw. Paul Ekman maakte zijn levenswerk van het herkennen van deze emoties. Je vindt een mooi overzicht van hoe primaire emoties werken op:
http://atlasofemotions.org/

Je hebt dus altijd : ONSTEKER EMOTIE GEDRAG dus bij angst : Ontsteker Angst Vluchten

Wat kan jij hier nu mee doen de volgende keer als je angstig bent? Of als je dochter naar het rijexamen moet?
Zoals vermeld in de blog assertief en nooit meer bang. http://www.kape.be/assertief-en-nooit-meer-bang/
De eerste stap is (h)erkennen. Geef toe dat je bang bent. Emoties in goede banen leiden, start met verwoorden. Indien je met een peutertje in huis zit of een puber kan dat echt wel helpen. “Ik snap dat je bang bent.”
Ok, natuurlijk verdwijnt de emotie dan niet zomaar, maar als volwassene ga je de (rationele) delen van je hersenen aanspreken om in actie te schieten.

Wat kan nu je volgende stap zijn? Terug naar het schema. Je kan kijken naar de ontsteker, wat roept het angstgevoel op ? Onze meest typische reactie, ingegeven door angst is vluchten en vermijden. Dus we kennen de ontsteker, maar gaan er niet anders mee om, we vermijden hem gewoon. Waneer ik vrijwilligers zoek voor rollenspel, is het oogcontact van veel deelnemers plots weg en zijn ze druk aan het noteren…En dat vervelend telefoontje, dat wil ik liefst later op de dag doen…
Wat als je die ontsteker nu niet vermijdt, maar bewust analyseert?
Waar ben ik bang voor? Hoe kan ik anders naar die situatie kijken?
“Wat als ik me belachlijk maak in het rollenspel?” wordt “Wat als ik iets interessant leer?” of “Wat als mijn collega’s het appreciëren dat ik dit probeer?”

Je kan jezelf weerbaarder maken door je worst case te benoemen en dan na te denken over hoe je ermee kan omgaan. Nu ben ik al bij het element gedrag, namelijk jezelf trainen op ander gedrag dan vluchten. Dat kan trouwens in een opleiding in een rollenspel, joepie! Of je doet wat Jia Jiang deed om zijn angst voor afwijzing te overwinnen. Stapje per stapje, je hoeft niet direct een berg te beklimmen.

Tenslotte kan je angst wegnemen, door een andere emotie op te roepen. Dit geldt ook voor de andere primaire emoties. Dat kan door de humor in een situatie te zien of bewust een herinnering en gevoel op te roepen van kalmte of zelfvertrouwen. Denk aan de “Yes, we can.” van marathon-radio op MNM.
Angst heeft een signaalfunctie en het is dus meer dan ok om naar dat signaal te luisteren, maar als je terzelfdertijd vindt dat angst je tegenhoudt om ten volle je leven te leiden, dan is het tijd dat je actie onderneemt.
Zoals gezegd een blog is geen volledige opleiding, noch een therapiesessie. Als je graag je eigen strategie  deelt, dan lees ik het graag.

Is je kind bang, dan kan je inspiratie en hulp vinden bij Dawn Huebner. Haar hulp-en doeboeken zijn ook vertaald in het Nederlands.

Fear-271x300quote fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Primary Emotion Fear

Fear-271x300

Spreken voor publiek zonder zenuwen.

Spreken voor publiek : zonder zenuwen!

Spreken-voor-publiek-670x374Binnen enkele ogenblikken ga jij het woord nemen, je probeert je hartslag te controleren, je gedachten te ordenen en je zenuwen de baas te zijn. Je kent dit gevoel wellicht, maar kan het? Het woord nemen zonder zenuwen?
Wat werkt in zo’n situatie het best?

Misschien eerst even wat je beter niet doet :

– Alcohol.
Je wordt misschien wat losser, maar de invloed op hersenen en spraakvermogen zijn zelden goed.

– Aanwezigen naakt voorstellen.
Wie bedenkt dit toch…Deze tip is bedoeld om je de humor van de situatie te doen inzien en je eraan te herinneren, het zijn ook maar mensen. Mij lijkt het geen goed idee. Je focus verleggen wel, maar dan misschien toch beter iets anders voorstellen.

– Bij jezelf herhalen: Niet zenwuachtig zijn, niet rood worden,…
Je praat negatief tegen jezelf en je creëert een self-fulfilling prophecy.

Wat werkt wel:

1. Goede voorbereiding.
Houd voor ogen wat je boodschap is en waarom je die wil brengen. Vat die voor jezelf samen in kernwoorden of kernzinnen. Zelf ben ik een enthousiaste fan van Mind Mapping.

http://www.belgiumismindmapping.com/

2. Bedenk: een beetje zenuwen zijn normaal.
JHelemaal zonder zenuwen is wellicht moeilijk, maar je kan je kan de zenuwen de baas zijn. Bij spreken voor publiek bereidt je lichaam zich voor om optimaal te presteren en het beste van zichzelf te geven. Als je die signalen voelt, denk dan gewoon even:”Dit is normaal, mijn lichaam is klaar om het beste van zichzelf te geven.”

3. Wees op tijd op locatie.
Zo heb je alle tijd om te kijken of alles werkt, maar vooral om het jouw “territorium” te maken en om mensen te verwelkomen.
Plots moeten opkomen voor een onbekend publiek is voor mij nog steeds een uitdaging. (En ik zit al meer dan 15 jaar in het “vak”.)

4. Powerposes aannemen.
Een supertechniek is een paar “powerposes” doen voor je begint. Onderstaande Ted-talk is 1 van mijn absolute favorieten. De techniek is gemakkelijk toe te passen en het effect is er direct. De poses doe je voordien gedurende 2 minuten.
https://www.ted.com/talks/amy_cuddy_your_body_language_shapes_who_you_are

5. Ken je publiek.
Indien dit niet op voorhand kan, neem dan zeker de tijd om mensen te verwelkomen.

6. Je stem opwarmen.
Dit kan door gerichte oefeningen, maar gewoon wat praten met mensen voor je begint helpt. Neem jezelf eens op. Ik hoor je denken:”Nee,wat vreselijk!” Wees niet te kritisch, je kan je sterktes en leerpunten ontdekken. Zo weet ik dat ik snel praat en dus op tempo moet letten, zeker onder druk.

7. Maak oogcontact.
Goed voor jou en je publiek. Vind je dit moeilijk, kijk dan in het begin naar personen die je kent of waarvan je weet dat ze positief ingesteld zijn.

8. Blijf (buik)ademhalen.
Oefen buikademhaling, zodat je het gemakkelijk kan toepassen in stress-momenten. Buikademhalen zorgt er tevens voor dat je stem warmer kan klinken. Altijd fijn voor je toehoorders.

Tenslotte : oefenen, oefenen, oefenen.
Niet dat je je tekst uit het hoofd moet kennen, maar wel:  gewoon blijven het woord nemen. Als je de vorige blog, nog niet las, neem ook op “assertief en nooit meer bang.” een kijkje.
Het hoeft niet perfect te zijn, maar door te oefenen word je beter en voel je je meer op je gemak. Dus die zenuwen die word je echt wel de baas!

“There are two kinds of speakers, those who are nervous and those who are liars.” Mark Twain“L’essence du leadership est de créer plus de “leader”,pas plus de suiveurs“[/caption]

Spreken-voor-publiek-670x374

Misschien eerst even wat je beter niet doet :

  • Alcohol.
    Je wordt misschien wat losser, maar de invloed op hersenen en spraakvermogen zijn zelden goed.
  • Aanwezigen naakt voorstellen.
    Wie bedenkt dit toch…Deze tip is bedoeld om je de humor van de situatie te doen inzien en je eraan te herinneren, het zijn ook maar mensen. Mij lijkt het geen goed idee. Je focus verleggen wel, maar dan misschien toch beter iets anders voorstellen.
  • Bij jezelf herhalen: Niet zenwuachtig zijn, niet rood worden,…
    Je praat negatief tegen jezelf en je creëert een self-fulfilling prophecy.

Wat werkt wel:

  • Goede voorbereiding.
    Houd voor ogen wat je boodschap is en waarom je die wil brengen. Vat die voor jezelf samen in kernwoorden of kernzinnen. Zelf ben ik een enthousiaste fan van Mind Mapping. http://www.belgiumismindmapping.com/
  • Bedenk: een beetje zenuwen zijn normaal.
    Je kan de zenuwen de baas zijn. Bij spreken voor publiek bereidt je lichaam zich voor om optimaal te presteren en het beste van zichzelf te geven. Als je die signalen voelt, denk dan gewoon even:”Dit is normaal, mijn lichaam is klaar om het beste van zichzelf te geven.”
  • Wees op tijd op locatie.
    Zo heb je alle tijd om te kijken of alles werkt, maar vooral om het jouw “territorium” te maken en om mensen te verwelkomen.
    Plots moeten opkomen voor een onbekend publiek is voor mij nog steeds een uitdaging. (En ik zit al meer dan 15 jaar in het “vak”.)
  • Powerposes aannemen.
    Een supertechniek is een paar “powerposes” doen voor je begint. Onderstaande Ted-talk is 1 van mijn absolute favorieten. De techniek is gemakkelijk toe te passen en het effect is er direct. De poses doe je voordien gedurende 2 minuten.
  • Ken je publiek.
    Indien dit niet op voorhand kan, neem dan zeker de tijd om mensen te verwelkomen.
  • Je stem opwarmen.
    Dit kan door gerichte oefeningen, maar gewoon wat praten met mensen voor je begint helpt. Neem jezelf eens op. Ik hoor je denken:”Nee,wat vreselijk!” Wees niet te kritisch, je kan je sterktes en leerpunten ontdekken. Zo weet ik dat ik snel praat en dus op tempo moet letten, zeker onder druk.
  • Maak oogcontact.
    Goed voor jou en je publiek. Vind je dit moeilijk, kijk dan in het begin naar personen die je kent of waarvan je weet dat ze positief ingesteld zijn.
  • Blijf (buik)ademhalen.
    Oefen buikademhaling, zodat je het gemakkelijk kan toepassen in stress-momenten. Buikademhalen zorgt er tevens voor dat je stem warmer kan klinken. Altijd fijn voor je toehoorders.

Tenslotte : oefenen, oefenen, oefenen.
Niet dat je je tekst uit het hoofd moet kennen, maar wel:  gewoon blijven het woord nemen. Als je de vorige blog, nog niet las, neem ook op “assertief en nooit meer bang.” een kijkje.
Het hoeft niet perfect te zijn, maar door te oefenen word je beter en voel je je meer op je gemak. Dus die zenuwen die word je echt wel de baas!